O Golubiću
 
   
   
   
   
   
   
   
   
 
Projekti
 
   
   
   
>
 
 
Galerija
 
   
   
>
 
>
 
>
 

Sport

Počeci organizovanog sporta i rekreacije u Golubiću

Između dva svjetska rata, razvoj sporta je bio u mjeri sveukupne materijalne proizvodnje i rasta životnog standarda ali i političkih prilika i stremljenja za promjenu stanja odnosa. Može se reći, generalno, da je prva polovica dvadesetog vjeka u kojem su nestajale carevine, nastajale i nestajale kraljevine, mogućnosti za sport i rekreaciju su bile minimalne. To je bilo vrijeme preživljavanja i smrti. Više se bilo gladno nego sito. Teško se moglo prehraniti familije sa mnogobrojnom čeljadi. U tom vremenu sportom se bavilo kratko i periodično, pretežno kroz takmičenja, u dane velikih svetkovina i sajmova, kada su dominirale sportske discipline sa kojima se odmjeravala snaga, a manje vještina.

U takvim veoma složenim društveno-političkim uslovima, u Golubiću su izrasli pojedinci koji su činili velike napore da sport u selu i sve ono što ide uz njega, poprimi organizovanu i plansku aktivnost. U tom cilju oni su organozovali pojedince i grupe u ″Srpsko sokolsko društvo Golubić″, koje je imalo široke osnove djelovanja uključujući i političke. U vrijeme austro-ugarske vlasti, ″Sokolaši″ su idejno-politički bili opredjeljeni za ujedinjenje svih južnoslovenskih naroda, a po slomu Austro-ugarske i stvaranja Jugoslavije, produžili su svoj vid i način borbe protiv austro-ugarskih nostalgičara i frankovačko-ustaških razbijača Jugoslavije. Njihova aktivnost se osjećala sve do pred kraj Drugog svjetskog rata.

″Srpsko sokolsko društvo Golubić″, osnovano je početkom prošlog vjeka, u vrijeme kada su se na području Kninske Krajine osnivala ostala sokolska društva. Postoje pisani tragovi koji govore da je 1912. godine ″Srpsko sokolsko društvo Golubić″, učestvovalo na sletu, u sklopu zborovanja ″sokolova″ sjeverne Dalmacije, u Kosovu kod crkve Lazarice. Prvi starješina sokolskog društva je bio Ilija Reljan – Dražar, njegov zamjenik Milan Damjanović, sekretar Nikola Jerković, načelnik David Jerković, a prosvjetar Branislav Đebić, tadašnji učitelj u osnovnoj školi.

Sport i rekreacija – životna potreba Golubićana

Poslije Drugog svijetskog rata, u tadašnjoj Jugoslaviji, za omasovljenje kulture, sporta i rekreacije, gradili su se brojni namjenski objekti, domova kulture, planinarski, izviđački i drugi kao i igrališta, hale, bazeni i.t.d. Dom, sagrađen tim povodom, u našem selu veoma je opravdao svoju namjenu na veliku korist i zadovoljstvo Golubićana.
Bilo je uspjeha na svim poljima rada pa i sporta.
Tokom godine održavale su se smotre i proslave kao na primjer povodom praznika rada 1. maja u čiju su se proslavu i Golubićani masovno uključivali.
Na taj dan, kolone Golubićana iz zaseoka su se okupljale kod Oblaca i formirale jedinstvenu kolonu, odakle je bila i polazna tačka kretanja u Knin. Od čela do začelja kolone su se nosile brojne zastave (partijske, državne, omladinske i pionirske, pojedinih saveza i sl.), transparenti sa ispisanim parolama i dostignućima u radu, kulturi, prosvjeti, obrazovanju, sportu i.t.d. U nekim godinama iz Golubića se kretalo u dvije kolone, iz zaseoka zapadnog i istočnog dijela Golubića. Jedna je u Knin stizala preko Donjeg Žagrovića, a druga glavnim putem preko Oblaca.
U Kninu iz svih sela, kolone su raspoređivane na igralištu NK ″Dinara″. Nakon zapaljivih govora, održavala su se takmičenja između sela i grada, u disciplinama koje su bile vezane pretežno za prikaz snage pojedinaca i timova, a bilo je prikaza i znanja uigranosti. Kasnije su se povodom nekih proslava organizovale i sletske vježbe, a još nešto kasnije ušle su u program proslave 25. maja, kada se ovaj dan počeo slaviti kao ″Dan mladosti″.

.......
.........................................................................Nogometni klub “Golubić" (1956. g.)

.......
.........................Zajednički snimak nogometnih klubova “Golubić” I “Dinara”na Lipicama kod Plavšića (1956. g.)

Golubićani su se okupljali obično nedjeljom i na velike vjerske i državne praznike. Okupljanja su bila kod crkve, doma, škole, na Glavicama ili gostionama (kod Barake ili Krčama). Tamo se odvijala, sportska nadmetanja, prvenstveno u muškim sportovima. Bilo je kako aktivnih učesnika, tako i posmatrača, navijača i kibicera. Atmosfera je uvjek bila vedra i vesela, bilo da se igra nogomet ili da se igraju balote, kuglana, karte i sl.
Ponekad su se igrale stare igre poput: bacanje kamena s ramena, skok u dalj iz trka ili iz dube, natezanje konopca, razna trčanja i sl. sa različitim organizatorima i različitim povodima.

.......
..................................................................Golubićani u dokolici vole da igraju balote

Nogomet je bio najzastupljenija igra. Za igru su se koristile najprvo tzv.krpenjače, kasnije malo lopte od gume i sve tako vremenom dok se nije stiglo do prave fudbalske lopte. Takmičenja su bila najčešće između dva zaseoka ili u okviru sela između ″gornjana″ i ″donjana″. Zatim, na nivou i organizaciji opštine, između sela, a potom i na nekom regionalnom takmičenju. Nagrade za uspjeh su bile obično: pečeno jagnje ili prase za pobjedničku ekipu. Kasnije su dijeljeni pehari i druga priznanja.
Jedan broj Golubićana, koji je izrastao u nogometnom klubu „Golubić“, igrali su i u NK „Dinari“ Knin i NK „Bukovica“ Kistanje. U odnosu na kninsku regiju Golubićani su jedno vrijeme dominirali u kninskoj „Dinari“ u kojoj su igrali: Borović (Dane) Jovan – Jovica, Džepina (Ilije) Nikola, Džepina (Đure) Boško, Džepina (Ilije) Ilija, Džepina (Nikole) Ilija (prije toga igrao u mariborskom ″Brniku″), Džepina (Nikole) Lazo, Jerković (Davida) Branko, Šljivar (Sime) Tode, Tica (Miće) Dušan, Plavša (Nikole) Nikola, Dragaš (Milana) Nikola, Borović (Đure) Nikola, Damjanović (Miće) Pero.
Bilo je Golubićana koji su igrali za reprezentaciju tadašnje SFRJ kao npr. Damjanović Milan koji je igrao u beogradskom FK “Partizan“. Radinović-Lončina Siniša pok. Sime igrao je u ″OFK Beograd“ i drugim prvorazrednim klubovima. Džepina (Nikole) Ilija, iz kninske ″Dinare″ prešao je u ″OFK Beograd″, koji je tada bio u prvoj saveznoj ligi, a nakon toga karijeru je nastavio u Njemačkoj kao nogometaš i trener. Treba istaći da je Borović Jovan Jovica, u toku svoje igračke karijere u FK „Dinari“ od punih 11 godina dao najviše golova, kao pojedinac, odkad je „Dinara“ osnovana. Pored toga što je igrao centarfora u timu je bio oko dvije godine i zapažen golman. Kao takav ušao je u idealan tim ″Dinare″ od 20 igrača. U ″Dinari″ je bio posebno zapažen i Jerković Branko koji je znao u odlučnim trenucima, poraz ili nerešen rezultat pretvoriti u pobjedu.

Krajem pedesetih godina radnim akcijama učenika napravljeno je jedno igralište iznad škole nešto većih dimenzija od terena za mali fudbal.
Od 1958. godine Golubićani, đaci sedmog i osmog razreda Osnovne škole su se počeli takmičiti u fudbalskim utakmicama sa đacima iz sela Strmica. Naizmjenično su se igrale utakmice u Golubiću pa u Strmici.
Od sela koja su se takmičila među najboljima su bili: Golubić, Strmica, Potkonje, Vrbnik, Ljubač, Ivoševci, Kovačić (Topolje), Vrpolje, Žagrović i Oćestovo.
To je vrijeme kada je Golubić uglavnom bio prvak Sela u Kninskoj opštini, od 1961. do 1969. godine za Golubić su igrali: Milan Jovanović, Janko i Ilija Radinović, Branko Radinović, Dragan Lončina, Jovica i Nikola Borović, Duško Rončević, Jovica J. Jerković, Branko Jerković, Jovica D. Jerković, Dragan Jerković, Đuro Kablar, Duško Kablar, Boško Džepina, Nikola Džepina, Ilija Džepina, Petar Klinac, Čedo Marić, Branko Marić, Jovica Marić, Branko Bubonja, Nikica Plavša, Ilija Plavša, Nikola Dragić (živio u Beogradu, ali mu je majka iz Marića), Nikola Đurica, Žarko Đurica, Jovica Vuković, Ilija Vuković, Nikola Dragaš, Branko Vuković, Dragan Damjanović, Ilija Damjanović, uz izvinjenje onim koje smo nenamjerno izostavilio. Dva najbolja igrališta bila su igralište kninskog FK "Dinara" (tu se uvijek igrala finalna utakmica). Bio je to zemljani, ali ravan teren. Drugo igralište bilo je u južnoj vojnoj kasarni.
Iz tog perioda za nogometnu ekipu „Golubić“ bilo je mnogo osvojenih pehara, diploma i trofeja sa takmičenja na nivou opštine.

U Kninu je tradicionalno u organizaciji društva „Partizan“ organizovano svake godine takmičenje mjesnih zajednica u petoboju. Kao najbolja ekipa 1964. godine na opštinskom takmičenju Golubićani su učestvovali iste godine na republičkom takmičenju u Sisku i osvojili prvo mjesto u petoboju (discipline: trčanje na 100 metara, plivanje, penjanje uz konop, bacanje kugle, i skok u dalj). Učestvovali: Jovanović Milan, Gugo Marko, Džepina Boško (Mladin), Marić (Alekse) Branko, Marić (Petra) Čedomir.
Od Golubićana na polju atletike, Klicov (Pilipa) David, kao član sportskog društva ″Partizan″ u Beogradu, kao srednjoprugaš, postizao veoma dobre rezultate, kako za svoj klub, tako i kao član reprezentacije na međunarodnim takmičenjima.

Ima još mnogo imena porijeklom iz Golubića, koji danas, kako u Srbiji i Crnoj Gori tako i širom svijeta, na čast svome selu, uspješno dokazuju svoj talent u raznim sportskim disciplinama: nogometu, rukometu, košarci, atletici, kuglanju, karateu, ragbiju...Njihova imena neka budu podstrek nekome da sačini knjigu o svim uspjesima koje postižu. Pisci ovog teksta u mogućnosti su da pored gore navedenih imena spomenu još neka do čijih smo podataka došli: Kesa (Jove) Dragan-Deni rođ. 1971., bio je profesionalni hokejaš i najačoj Kanadsko američkoj NHL ligi. Vuković (Vase) Dragan rođ. 1955., postizao je vrhunske rezultate u džudou u bivšoj Jugoslaviji, Borović (Mile) Željko rođ. 1960. poznati je kuglaš koji je karijeru započeo u kninskom „Željezničaru“, Radinović Vasić- Jelena rođ. 1983. g. dugo godina kao gimnastičarka a u atletici u disciplini skok s motkom prvakinja je u SCG za 2004. godinu; Kablar (Vase) Nikola profesionalno je igrao košarku u Slovačkom klubu „ Komarno“. Radinović (Ilije) Panić Jovan igrao je u FK „Voždovac″i „Mladenovac“. Vuković (Jove) Dragan-Rus igrao dugo za FK „Beograd“ na Karaburmi, Vuković (Jovana) Petar – Peco igra OFK „Kikinda“ a jedno vrijeme igrao u OFK Beograd. Kesić (Damira) Miloš 1988. brani boje„Partizanu“ u rvanju, kategorija od 66 do 74 kg a igra za reprezentaciju SCG.
Radinović (Gorana) Vedran rođ. 1988.,trenirao u biciklističkom klubu „Avala“ i za samo godinu dana treniranja osvajao je medalje (u Ligi SCG , 2004. god.,1 mesto pojedinačno i na prvenstvu Beograda također 2004.g., za kadete). Ana i Sanja (Boška) Radinović, po ocu Golubićanke oko šest godina trenirale su atletiku u Crvenoj zvezdi i u disciplini trčanje na 200 i 400 metara ostvarivale dobre rezultate. Ana je na krosu svih fakulteta 1997. godine osvojila prvo mjesto.
Radinović (Janka) Branko nekoliko godina bio je sekretar boćarskog saveza SCG i komesar takmičenja. Vodio je reprezentaciju 1998. godine na Evropsko prvenstvo gdje su momci osvojili peto mjesto.
Nastojaćemo na ovom sajtu da predstavljamo sportiste i njihove rezultate koji su porijeklom Golubićani. U ovom poslu očekujemo pomoć naših zemljaka širom svijeta.

ODMOR I REKREACIJA

SEOSKA IZLETIŠTA I MJESTA ZA ODMOR

Selo je imalo nekoliko izletišta i mjesta za rekreaciju. Danas su uglavnom ta mjesta zapuštena ili su se promjenile prilike kao za mjesto kod škole.
Nekada, najatraktivnije od svih mjesta svakako je bio centar sela, na Glavicama kod škole. Tu je dom kulture, zadružni dom, pošta ambulanta, improvizirana nogometna i druga igrališta a u velikoj borovoj šumi vrlo je lako bilo naći površinu koja je mogla poslužiti za igre sa loptom ili drugim sportskim rekvizitima.
Šegotino vrelo je mjesto gdje su oduvijek bile gostionice sa bogatom ponudom jela i pića i sastajalište za raznovrsna sportska nadmetanja. Tu su najčešće muškarci provodili slobodno vrijeme igrajući balote, kuglanu, karte i druge društvene igre. Vrelo je inače poznato izletište Kninjana i okolnih mjesta gdje se uvijek moglo popiti dobro vino i pojesti ukusna pečena mlada janjetina, pršut i sir iz mješine.
Manje atraktivno ali dobro mjesto za muška druženja bilo je kod Krčama i kod Zvicara (Laće).
Sedamdesetih i osamdesetih godina učitelji su vodili djecu na jednodnevne izlete u Dželatovu ili, kako je neki zovu, Kraljevu dolinu koja se nalazi istočno od zaseoka Marići. Omladinci su se tu nekada sastajali da bi igrali nogomet. Nogomet se često igrao i na Plavšića barama. Išlo se na izlet i kod „Svetinje“, crkvice blizu Radljevačkog mosta na skretanju za Plavno. Golubićani su voljeli da idu na izlete po okolnim brdima: Plješevici, Starčevu Brdu Crnom Vrhu gdje su seoske livade, stare kolibe i šume.
Pored navedenog gotovo svaki zaseok je imao lokaciju gdje se u dokolici ili oko praznika i Krsnih slava okupljala mladež pa i stariji.

KUPALIŠTA

Zahvaljujući vodnom bogatstvu selo ima mnogo kupališta. Navodimo ona najpoznatija: Vladikovac je od davnina poznato i interesantno kupalište na rijeci Došnici ispod rončevića i čolakovh kuća. Kupalište ima vleiki kameni bazen dubine do tri metra stvoren snagom vodenog slapa. Oko bazena su kameni masivi sa ravnim površinama koji su kupačima služili kao skakaonice i površine za sunčanje. Desetak metara niže od tog bazena nalazi se manji bazen sa pjeskovitim dnom koga zovu Ribnjak. U njemu su se kupali manje vješti plivači. Takve bazene smo obično nazivali bunarima.
U gornjem dijelu toka rijeke Došnice ispod vojnog kruga i pored Lukića (Jakovljevića) koliba je kupalište zvano Cvituša. Tu postoje dva poveća bazena sa kamenom i pjeskovitim dnom. Između bazena je veća kamena površina u kojoj ima nekoliko manjih udubljenja tkz. kotlova. U kotlovima se voda brzo zagrijavala na vrućem kamenu pod vrelim ljetnim suncem. U njima su se brčkala mala djeca. Na ovom kupalištu obično su se okupljali slabiji plivači i više ženski svijet.
Potok Lončinov koji nastaje od Savića izvora teče ispod kuća Lončinovih pored Glavičice a u dijelu toka pored Borovića zove se jaruga Borvića. Ispod kovačeve i Mizdrakove kuće ulijeva se u Došnicu. Potok, nikad ne presušuje.U gornjem dijelu svoga toka ima nekoliko većih bazena – bunara dubine do metar i pol. Bazeni su imali svoja imena: Volar, Krtolar Vidraga i slično. Svojevremeno su tu žene ljeti prale biljce, sukance i drugu prteninu. Djeca su se redovno kupala kod Lončinovih livada.
Bez obzira što je Butižnica brza rijeka pa samim tim i hladna, duž njenog toka ima mnogo mjesta gdje su se Golubćani kupali. Spomenućemo ona pznatija: Vasića vir, Klanac Klančić, Sakin vir, Tučić su mjesta od Plavšića kose pa sve do odvojka velike voše na Butižnici, kod Plavšića i Dragašovih bara, na dijelovima gdje je rijeka mirnija u svom toku. Tu su se kupali Vojnovići, Dragaši i Plavšići. Čolakovo, Damjanovića i Vukovića kupalište bilo je naspram zaseoka Čolaci.
Kupalište kod Mlinareva mosta na istočnom kraku rijeke Butižnice je bilo atraktivno prije izgradnje jezera dakle do osamdesetih godina. Na mostu i oko mosta, na sedranim blokovima mladež se sunčala, igale su se karte i druge igre, a hrabriji plivači vrlo rado su skakali sa mosta u rijeku. I danas tu postoji bazen sa vodom koja otiče iz mlinskog navrata ali je zarastao u grmlje i skoro da je nepristupačan.
Markešin vir je na istočnom kraku Butižnice zvanom Ada, gdje su se kupali Marići, Kesići, Reljani (Dražari) a ponekad Džepine i Arule.
Klinčev gaz je kod Milančeve zemlje, zvane «Bučine», Tuk kod srednjih bara, paralelno sa vodovodom na Vrelu, najbliže Klincima i Klicovima gdje su se najčešće kupala omladina iz Džepina, Arula, Klicova i još nekih obližnjih zaselaka: Mlinčine ispod Kuline, jugoistočno od Klicova. Tu su se kupali i Vrpoljani- Kukolji i Borovnice. Poslije izgradnje hidrocentrale «Golubić» kupalište je bilo i ispod centrale, kraj mosta na lijepo uređenom prostoru gdje je bio ispust vode iz centrale. Neki Donjani – Jerkovići, Kablari, Momići, Opačići, Čučci, Stolići, Džepine, Arule i Ljubišići, kupali su se u vodama Radljevca i Došnice. Poznata mjesta za kupanje su: Šljivarac, poviše Svetinje, Prezid na Radljevcu te kod Sedrica i Kotlić na Došnici.

.......
.................................................Poznato kupalište Golubićana zvano Vladikovac na Došnici

.......
Kupalište kod Zelembabina mlina (ovim dijelom korita rijeke Butižnice, danas teče samo biološki minimum.Voda rijeke je usmjerena u kanal za pogon električne centrale

.......
...............................................................................Kupalište Cvituša na Došnici

Akumulaciono jezero postalo je atrakcija po izgradnji. Kupalište je bilo u dijelu ispod Reljanovih kuća. Posebno za vrijeme rata 90- tih godina. Lijepa pjeskovita plaža bila je do puta prema borovoj šumi , u zalivu gdje je tok rijeke i hladne vode imao manji uticaj pa je voda bila nešto toplija. Veliki broj kupača iz Knina i okolnih sela dolazio je tu devedesetih godina kada se, zbog rata nije moglo do 60-tak kliometara udaljenog mora. Zato su neki plažu na Golubićkom jezeru nazivali «Kninsko more».Osim za kupanje jezero je bilo interesantno za sportski ribolov, bogato je pastrmkom, pa su tu dolazili ribolovci i kupači iz Knina, i okolnih sela. Nerjetko su se mogle vidjeti velike vatre u toplim ljetnim noćima na obalama jezera a posebno na istočnom nasipu. Kraj njih se okupljena mlađarija zabavljala duboko u noć.

U današnja vremena kada je vrlo mali broj povratnika rijetka su druženja i okupljanja. Ali pošto nam je u srcu naše rodno selo, ma koliko bili daleko, Golubićani se trude da im bude lijep boravak u njihovom rodnom selu. Tako u ljetne mjesece može se vidjeti veselo društvo kod crkve, kod Džepinove gostione, na Jerkovića jezeru, kod Opačića vrela.
Mnogo su se promijenile okolnosti i ritam života koji ne liči na onaj naš seoski gdje su dani dovoljno dugi za sve poslove i zabave koje nam život znače.
Igrali bi se mi ali nismo više blizu jedni drugima. Šijanje, cimberanje, balotanje, pikepale (kevanje), prstenkanje, kartaške igre (briškula i trešet), možda bi i moglo ali zar to ide bez dobrog vina i masnog zalogaja.
Mi smo navikli trlje na kamenu kamenom crtati, ploje za gambu međ kamenjem birati, na ravnom kamenju peljanja igrati.
Da li ćemo uspjeti privoliti mlađe generacije da mjesto našeg rođenja zavole bar toliko da imaju potrebu u njemu boraviti bar koji mjesec u godini kada orkestar cvrčaka dočarava ljetnu žegu i potrebu da se bućkamo u vodama našeg malog mjesta.

.......
............................................................Jezero u Golubiću je pogodno za sportski ribolov

Jeseni 2013.g. sajt napravio: Site factory
>
 
 
Zavičajno udruženje
 
   
   
   
Članovi
 
   
   
 
Riznica
 
   
   
   
   
   
   
>
 
Golubićani